تا بی نهایت

آرشیو

موضوع بندی


جمعه 18 آبان ماه سال 1386
دل من.....
دل من..... دارد دل من صد غم و غمخوار ندارد این کودک بیمار ؛ پرستار ندارد در شهر شما جز دل آواره ی ما نیست آنکس که غمی دارد و غمخوار ندارد آن به که ز کنج قفس آزاد نگردد مرغی که سر صحبت گلزار ندارد مائیم و تنی سوده که آسودگیش نیست مائیم و دلی خسته که دلدار ندارد نالیدن مرغان چمن خوش بود امــــــــــا ذوق سخن مرغ گرفتار ندارد غم آمد و ننشسته ز دلرفت چو دانست کاین خانه ی ویران در و دیوار ندارد ای پیرهن آهسته بزن بوسه بر اعضایش کان خرمن گل طاقت آزار ندارد جائی که خزف را نشناسند ز گوهر البته سخن گرمی بازار ندارد ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ عمرم از دست شد و بخت بسامان نرسید مردم از درد و مرا درد بدرمان نرسید خواب مرگ آمد و کوتاه شد افسانه ی عمر باز افسانه ی عشقتو به پـــــــایـــان نرسید غیر شمعی که به حال دل من سوخت دلش کس بداد دل من در شب هجران نرسید چون گلستان و قفس در نظرم هر دو یکیست چه غم از ناله ی زارم به گلستان نرسید خواستم پاره گریبان کنم از دست غمت دستم از ضعف دریغا به گریبان نرسید ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ فریاد غریبانه ی مرغی از آسمان به گوش میرسد ؛ آسمان تاب ندارد ؛گویی دلش گرفته ؛شاید از فراق تو میگرید؛کسی چه میداند. این رسم روزگار است ؛این همان طبیعت قدار است ..... این همان قضا و قدر روزگار است...... چهره ی آسمان چین و چروک دارد؛چهره اش گریان است گویی کودکیست که در فراق مادرش این گونه عاجزانه می گرید.............. آرام بمان آسمان ؛بی تا بی ات تاب مرا کم میکند... قلب آسمان میزند ؛نفس هایش تند میشود؛گویی عمرش به سر آمده ... مرغ آسمان روی زمین مینشیند..... حالا دیگر فریاد غریبانه اش را غیر از سکوت هیچ کس نمیشنود.......!!!
02:01 \| شهرزاد \| شعر و حرفای دلتنگی \| [21 ] ستاره قلب من


پنجشنبه 3 آبان ماه سال 1386
اشک تنهایی....
اشک تنهایی... شرم اگر در جمع نگذارد من شیدا بگریم سوی خلوت میگزیرم تا مگر تنها بگریم اشک را گه عقده سازم در گلو گاهی زدیده ریزمش با خون دل بر خاک و چون مینا یگریم همچنان برفی که صبح از خنده ی خورشید گرید خنده بر کنج لبت هر گه که گیرد جا بگریم بیوفا این رسم یاری نیست کاندر شب گشائی چون صدف آغوش بهر غیرو دریا بگریم خنده بر طالع زنم گاهی؛گهی بر خویش گریم بی تو من امشب نیدانم بخندم یا بگریم؟! ای که گفتی گریه کن در شام جانسوز جدایی غرق سیلاب سرکشم باز هم آیا بگریم؟! در سکوت شامگاهان بر مزار آرزوها گوشه ای بنشینم و چون شمع؛بی پروا بگریم بد تر است امروزم از دیروز ای مهر دلارا نی عجب امروز اگر در ماتم فردا بگریم کس به حال دل نیندیشد ؛ وای بر مـن باز باید گوشه ای بگریزم و تنـــــــــها بگریم!! ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ تنی آلوده ی درد و دلی لبریزه غــــم دارم ز اسباب پریشانی ترا ای عـــشق کم دارم بخلوت سوزد و کس روشنی از او نیبیند دلی در تیره روزی چون چراغ صبحدم دارم دلم چون غنچه خونینست؛لبم پر خنده همچون گل گه خود را پیش بی دردان به شادی متهم دارم از این کابوس وحشتزا که نامش زندگی آمد رهائی گر توانم داشت در خواب عدم دارم من از وحشت سرای دهر کی آسوده خواهم شد؟؟ که هر جا بگذرم دامی بزیر هر قدم دارم؟ ز شادی کم کند دوران و افزاید به غـم هایم در این ســــــــودا چه سودی از حساب بیش و کم دارم ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کافیست که به ندای دلت گوش کنی. او تنها آموزگار توست؛در سفر واقعی زندگی؛شهود تو تنها آموزگار توست. آسمان را طلب کن ـ همه از آن توست!!! زندگی هرگز با باور کنار نمی آید.. واگر تلاش کنی که زندگی را به زور با باورهایت آشتی دهی؛به غیر ممکن دست می یابی.......
21:50 \| شهرزاد \| شعر \| [15 ] ستاره قلب من

تعداد بازدیدکنندگان : 11422

عناوین آخرین یادداشت ها

برای زیستن دو قلب لازم است

قلبی که دوست بدارد؛قلبی که دوست اش

بدارند

قلبی که هدیه کند ؛قلبی که بپذیرد

قلبی که بگوید؛قلبی که جواب بگوید

قلبی برای من؛قلبی برای انسانی که من

می خواهم تا انسان را در کنار خود حس

کنم....

انسانی که مرا بگزیند

انسانی که من او را بگزینم...

انسانی که به دست های من نگاه کند..

انسانی که به دست های اش نگاه کنم..

انسانی در کنار من

تا به دست های انسانها نگاه کنیم؛

انسانی در کنارم؛آینه ای در کنارم

تا در او بخندم؛تا در او بگریم....

شناسنامه کامل من...

روزانه

هزارتوی تنهایی...
وبلاگ دیگر من..

خونه ی ما....
وب گروهیمون....

لوگو